چه کسانی بخاطر اختلاس سینه چاک میکنند؟!

بسم الله الرحمن الرحیم

 

امروزه دست به دست کردن اخبار اختلاس های مختلف، یکی از روتین های رایج کاربران فضای مجازی و شبکه های اجتماعی است.

 

در این زمینه باید به چند نکته دقت کرد!

اولین نکته این که واحد ۸۸۰۰ ارتش اسرائیل که وظیفه جهت دهی افکار عمومی کشور های دشمن رژیم اشغالگر را بر عهده دارد با تکنیک های رسانه ای سعی دارد چنین القاء کند که در ایران همه اختلاس گر و دزد هستند.

مثلا اگر آقای X، مدیر کل اداره Y، یک میلیارد اختلاس کند، بازو های رسانه ای واحد ۸۸۰۰ از این خبر، چند خبر میسازند با عناوین زیر:

♦️اختلاس نجومی آقای X.

♦️اختلاس در سازمان Y.

♦️دزدی بیت المال در سازمان Y.

و غیره...

یعنی از یک اختلاس چند خبر میسازند تا حس نا امنی روانی را در میان مردم گسترش داده و اعصاب ایشان را تضعیف و تخریب کنند.

البته این به معنی نیست که اختلاس و ویژه خواری و رانت اطلاعاتی و هزار فامیلی وجود ندارد، وجود دارد، ولی در سانتریفیوژ رسانه ای واحد ۸۸۰۰ رژیم صهیونیستی، تکثیر شده و حس ناامنی را القا میکند و اخیرا هم با مشاهده این مطلب که ملت از فساد دولت یازدهم و دوازدهم دیگر تعجب نمیکنند و حتی طبق برنامه ایشان، سوء مدیریت این دولت ها را نیز فساد میپندارند، اخباری احمقانه و پوشالی و خنده دار برای افراد مطلع، از ثروت های افسانه ای سرداران و امیران و مقامات امنیتی ساز کرده اند.

اما من با این قضیه کار ندارم و صرفا مقدمه ای بود تا در موضوع اصلی که میخواهم مطرح کنم، خلط مبحث پیش نیاید و سوء برداشت نشود.

بنده هم از فساد برخی مسئولین و هم بزرگنمایی چندصد برابری این موضوع، اطلاع دارم.

 

اما...

 

روی اصلی حرفم با توده مردمی است که به عنوان عمله های بی جیره و مواجب بازو های رسانه ای صهیونیسم بین الملل در داخل کشور عمل میکنند!

افرادی که بدون اطلاع هر خبر جعلی و خبر زرد و خبر جهت دار را بازنشر میدهند و هنگام حرف زدن سینه چاک میکنند که فلان ها بیت‌المال را خوردند و بردند و انواع فحاشی را به ارکانی که هیچ ربطی به دستگاه اجرایی ندارند و تسلطی بر بودجه ندارند میکنند و در توجیه منطق سراسر حماقتشان، دستگاه اجرایی را تدارکاتچی ارکان دیگر میدانند، در حقیقت یک روی سکه ای هستند که روی دیگر این سکه را از دیگران پنهان میدارند.

همین افراد در پست های دون خود، و در مشاغلشان، از کمترین پدرسوخته بازی و کلاه برداری های ریز و درشت فرو گذار نیستند و اگر هم از شنیدن اخبار اختلاس میسوزند نه بخاطر بیت المال که صرفا به این خاطر است که ((خودشان نتوانسته اند این پول های کلان را به جیب بزنند و شخص دیگری این کار را کرده.))

چرا که اگر این افراد دلسوز بیت المال میبودند و برای سوزششان از خبر اختلاس دلایل عقلی و مذهبی داشتند، همسنگ انتشار اخبار اختلاس، باید اخبار دادگاه و مصادره اموال اختلاسگران و استرداد مبلغی بیشتر از مبلغ اختلاس شده به بیت المال را نیز بازنشر میدادند.

القصه، در شبکه های اجتماعی که به گفته کارشناسان خبره این کار، تار عنکبوتی است که سرویس های اطلاعاتی در مرکز آن خانه کرده اند(برای اطلاعات بیشتر مستند Risk و مستند Citizenfour را تماشا کنید)، تنها راه در امان بودن، مطالعه منابع صحیح، تمسک به کتاب و افزایش آگاهی است.

یه شعر پر از ایراد وزن و قافیه

بسم الله الرحمن الرحیم

غریب را دل پرخون موطنش باشد

به کوی حذر غم هجران انیس خون دلش

بی شکوه آه دلش قرین لب باشد

به صبح بی کسی از طلوع درد دلش

نشد نصیب ما که به کوخی پناه دل ببریم

غنیمت است غریب را نوای دلش

سکوت همنفسم مهر بر لبم زینت

مباد غریب را کلامی جز آه دلش

 

ت.ش.ق

۸ آوریل

قرارداد ایران و چین و مخالفانش

بسم الله الرحمن الرحیم
افرادی که امروز رگ گردن بیرون داده و به سینه میکوبند که ایران را فروختند به چین ، همان بی شرف هایی هستند که از سال ۸۳ تا بحال میگفتند: ((کی آمریکا حمله میکنه ایرانو تصرف کنه! ما حال کنیم؟))
به عبارتی تمام دردشان از همکاری ایران با روسیه و چین نه بخاطر وطن دوستی و عرق ملی که تضاد قبله آمالشان, آمریکا، با این کشور است.
وگرنه هنگامی که امضای جانکری روی برجام  بود و رنگ و بوی آمریکایی-اروپایی داشت، برای نابودی دستاورد های علمی کشور و باز شدن پای جاسوسان تحت نام آژانس، به فیها خالدون تاسیسات سری کشور، در خیابان زدند و رقصیدند.
القصه، منطق اینها این است که آمریکا ما را به چهار میخ بکشد اما روسیه از دستمان نگیرد و چین برایمان صندلی نیاورد!!! چرا ؟! چون آمریکا و رسانه هایش از این دو کشور دل خوشی ندارند!
ننگ به شرف نداشته تان باد

تاثیر عملکرد

بسم الله الرحمن الرحیم

میدونید تاثیر عملکرد بر افکار عمومی چه ساز و کاری داره؟

اینطوریه که یکی از اقوام ما در سال ۹۶ به روحانی رای داد و با شنیدن اسم آقای رئیسی کهیر میزد، الان یک ساله با ذوق از عملکرد آقای رئیسی تعریف میکنه و همزمان کل هئیت دولت و رئیس دولت رو مورد هنایات خاصه قرار میده!

بعد بگین فرقی نمیکنرد کی بیاد!

خجالت بکشین واقعا

اندر احوال بشر

بسم الله الرحمن الرحیم

گاهی که فکر میکنم، زندگی ساده تر از آن است که سخت گرفته شود.

تمام دلهره های ما ناشی از عدم اعتماد حقیقی به خدای سبحان است.

ما همه حکم کودکی را داریم که در سنین صغر، از براورده کردن کمترین حاجات خود عاجز است و اگر شفقت مادر نباشد توانایی رفتن پای یخچال و سیر کردن شکم خود را نیز ندارد.

و این عجز میتواند برای این کودک بسی جانکاه باشد، لیکن، نباید فراموش کرد که والدینی دلسوز حواسشان را متوجه کودک داشته اند تا رافع نیاز هایش باشند.

او را می خورانند، می پوشانند و نظافتش می کنند.

حتی برای شادی اش بازیچه هایی فراهم میکنند.

اما افسوس که این کودکِ ذاتِ بشریت، به محض سیر شدن و دیدن بازیچه سر از فرامین مادری که هستی بخش وی است میتابد و غرق در بازیچه ای میگردد که خود حاصل لطف مادر است.

وقتی مادر میبیند که این سرگرمی کودک را از اطاعت فرامین بسیار ساده اش باز داشته، مدتی بازیچه را از کودک میگیرد تا کودک به خود آید.

دقیقا حکایت ما و دنیا و پروردگار حی ودود است.

پروردگاری که بشر عاجز را نعمت بی منت داد و پرورد و برای لذت بشر در دنیا از مال و مکنت و شهرت و شهوت بازیچه هایی برایش فراهم کرد.

اما افسوس که چشم بشر ناسپاس با جلوه های دنیای دنی و بازیچه هایش پر شد از یاد و اطاعت پرورنده خویش غافل؛ و از دستورات بسیار ساده آن قادر متعال در برابر تمام این نعمات، سر پیچید.

و خداوند از در همان شفقتی که مادر بازیچه را از کودک میگیرد تا کودک بر سفره نشیند و طعام جانفزا بخورد، نعماتش را کم کرده و بازیچه هایش را از بشر میگیرد تا بدین ره، بشر عصیان پیشه به خود آمده به درگاه خدای روی نیاز آورد.

اما گاه بشر در رکود لذات چنان گندیده میگردد که صرف گرفتن نعمات کفاف امر نمی کند و خداوند رحمان رحیم، با مصیبتی راه به بشر می نماید.

همانگونه که مادر کودک را به هنگام بیماری، از در شفقت به تیغ حجامت و نیشتر طبیب میسپارد و آینده این درد گذرا را میبیند.

هرچند که کودک ناخلف بجای سپاس، کینه از مادر مشفق به دل گیرد و زین روی که وی را به دست نیشتر و زیر تیغ حجامت نهاده، مادر را سنگدل و ستم پیشه و ظالم و فاجر داند.

آری اینگونه است حکمت نعمات و بلایا و کفریات بشر.

والسلام

سال ۱۴۰۰ اولین سال قرن جدید نیست!

بسم الله الرحمن الرحیم

به اشتباه رایج شد که سال ۹۹ آخرین سال قرن چهاردهم و ۱۴۰۰ اولین سال قرن پانزدهم است.

اما اینطور نیست و به گفته دپارتمان ژئوفیزیک دانشگاه تهران، (همان مرجعی که تقویم رسمی ایران را تدوین نموده لحظه تحویل سال را محاسبه میکند) اطلاع داده که سال ۱۴۰۰ آخرین سال قرن چهاردهم و سال ۱۴۰۱، اولین سال قرن پانزدهم میباشد.