میروم و صد منزلم در پیش است.

از هر منزلی که گذر کنم،

همچنان صد منزلم مانده.

این راه عشق به پیمودن پا نمیشود.

دل باید است که بپیماید مسیر عشق.

وز دل نیاز است زدودن زنگار.

و نیاز است صیقل پرهیز.

و نیاز است عفت و پاکی.

آن دم که دل رود ز منزل ها،

یک رفته ده گذرد ز سودای نرگس ها.

بوئیدن گل نرگس که دور نیست.

دور منم از خویش.

پرت منم از جا.

مانده منم در برهوت و در فکرم،

رویای پر زدن در گلستان نرگس ها.

هان ای گل زیبا، هان ای گل خوشبو.

گر بمانم در کویر دوری تو،

گر نبویم شمیم نابت را،

ور نبینم آن چهره پاکت،

عشقت به جان و تن نگه دارم.

اشک فراق تو را بجان و دل خریدارم.

در هر نفس که ایزد منان دهد مرا،

از عشق تو گویم.

از هجر تو نالم.

با یاد تو گریم.

یا اباصالح المهدی