My World, My Rules

چه نام زیبایی! و انسان را به چه صفات زیبایی متصف میکند.

سپاهی...

پاسدار...

لنقلابی...

مسلم...

چه زیباست وقتی در خانه با آرامش کامل کنار خانواده نشسته ای و میدانی که در این سرزمین مردان و زنان با غیرتی هستند که از آسایش و آرامش و گرمای کانون خانواده خود چشم میپوشند و در سرمای تنهایی ولی متکی به غیرتی که در وجودشان شعله میکشد و ایمان نابی که در قلبشان مقیم شده، بیدارند و هشیارند تا گلوی دشمنان را بفشارند و جان اشرار را بگیرند و روزگار را پیش چشم هر نا محرمی که نگاه به کیان مقدس کشور و نظام مان میکند، سیاه کنند.

چه زیباست که میدانم مردانی از جنس آلیاژ، آلیاژی از ایمان و غیرت و دینداری و وطن دوستی هستند که اجازه نخواهند داد حتی مشتی از خاک پاک این میهن اسلامی به چنگ هیچ نا نجیبی نخواهد افتاد.

چه زیباست وقتی سر بر بالین میگذارم دلم از آرامشی لبریز است که شیر بچگان حیدر کرار، اسد الله الغالب، علی ابن ابی طالب نمیگذارند هیچ بی ناموسی به جان و مال ناموسم چشم طمع بدوزد.

چه زیباست وقتی یقین دارم این جوانمردان، این مصادیق حدیث نبوی که قرار است در ظلمات آخرالزمان، دین خدا را یاری کنند و خدا را دوست دارند و خدا نیز آنان را دوست دارد، با استعانت از خدا و توسل به حضرت صدیقه طاهره، هرگز نخواهند گذاشت احدی از مردم این دیار در مشکل سختی بگذاراند آندم که آنها در آرامشند، و زودتر از هر کسی برای دادن دست یاری به مصیبت دیدگان بلایای طبیعی قدم در میدان ممیگذارند.

چه آرام است قلبم که میدانم سپاهی از پاسداران مخلص انقلابی، از جنس اصالت اسلام محمدی(ص) در این کشور به برکت انوار قدسی امام خمینی قدس سره الشریف و امام خامنه ای مد ظله العالی، چون نسیمی روح بخش جریان دارند و این هوای خفقان آلود آخرالزمان را قابل استشمام میکنند.

والسلام علیکم و علی عباد الله الصالحین