بعضی ها  محافظه کاری را ذات قدرت میدانند.

این یک اشتباه فاحش است.

قدرت یک محمول عَرَضی نیست که ذات داشته باشد بلکه ذاتیست که بر محمولهای عَرَضی حمل میشود.

پس چگونه است که قدرت همواره محافظه کاری به بار می آورد؟

پاسخ اجمالی این سوال بسیار آسان است.

اجمالا، حب انسان به حفظ قدرت، ترس انسان از زندگی عادی بعد از تجربه قدرت، و ظلم هنگام قدرت و ترس از عاقبت خلع شدن از قدرت و رویارویی با عدالت است که باعث پدید آمدن شرایطی میشود که آن را محافظه کاری قدرت میخوانیم.

البته این تعریف اجمالی بیشتر در باره مونارشی ها و آریستوکراسی های کهن و احیانا در تحلیل رفتار بروکراتهای مدرن کاربرد دارد. در رویکرد سازمانی مدرن، که بروکراسی در تمام زوایای پیدا و پنهان حاکمیت ریشه دوانده، مطالعه این امر کمی متفاوت است.