بسم الله الرحمن الرحیم

انسان موجود عجیبیست.

دقیقا مانند ساعت شنی...هرچقدر دلش پر باشد، ذهنش برای ادای احساساتش خالی تر است. با رابطه ای کاملا مستقیم.

اما گاهی هم، انسان حرفی دارد برای گفتن. و دلش از تمنای فریاد زدن آن حرف لبریز میشود. اما مانعی از جنس عقل، این اجازه را نمیدهد.

انسان میماند با ظاهری آرام و باطنی طوفانی، مثال قفس و طوطی هندی.