بسم الله الرحمن الرحیم

مدتی بود که روی موضوعات مختلفی فکر میکردم تا بنویسم و چگونه بنویسم که قلمم از صراط منطق به وادی احساسات نلغزد و ملاک از حق به خلق تغییر نکند و معاذ الله سخن را نه برای رضای خدا که برای خوشایند خلق خدا نگفته باشم. 

اما زمان چرخید و نماینده ای(((که تا پیش از این واقعه نه نامش را میدانستم و نه از جناح سیاسی وی اطلاع داشتم و اکنون هم برایم کمترین اهمیتی ندارد و اگر این اتفاق برای محمود صادقی هم می افتاد باز همین نظر را داشتم))) در مجلس شورای اسلامی این مرز و بوم که بعد از آن مجلس کذایی نام (مجلس انقلابی) بر پیشانی اش خورده، سیلی بر گوش یک سرباز وظیفه راهور نواخت و رسانه های افرادی معلوم و معلوم الحال که دلهایشان تنها با عقده و کینه نسبت به انقلاب و انقلابی می تپد، صفحات مجازی و روزنامه هایی را که با یارانه بیت المال همین انقلاب تامین کاغذ میشود را برای استفاده حداکثری از این واقعه بسیج کردند.

در این میان جریان جوانان انقلابی که در سینه های پرشورشان دلهایی به پاکی آسمان، اما بی تجربه در وادی سیاست دارند، طبق معمول نه در مسیر اصلی مطالبه حق، که در طرف مقابل زمین بازی اصلاح طلبان که مجلس را از دست داده اند و هنوز از زخم آن شفا نیافته اند، قرار گرفتند و در مقابل تز ایشان آنتی تز (مسئولین منصوب به جناح شما بیشتر از مسئولین منصوب به جناح ما مردم را زده اند) راه انداختند و عده ای دیگر از همین جوانان انقلابی که متاسفانه دیدگاه جناحی شدیدی دارند و بجای سیاسی بودن سیاست زده اند، برای نشان دادن تفاوت خودشان با اصلاح طلبان، شروع به صدور حکم علیه عنابستانی کردند و فقط حکم سنگسار و اعدام در میان احکام پیشنهادی ایشان مشاهده نمیشود.

اما هیچکس به این نکته توجه نکرد مه ریاست محترم مجلس شخصا برای احقاق حق مظلوم و تنبیه خاطی وارد شدند.

هیچکس به اقدام مناسب ناجا برای حمایت و صیانت از کرامت ماموران زحمتکشش که همواره مورد اهانت و تحقیر قرار میگیرند، توجه نکرد.

هرکسی با کیل سیاسی خودش اندازه گرفت و به حریف تاخت و در این میان هیچ نظری مبتنی بر منطق و تقوا مطرح نشد الا انگشت شماری.

آری این فرد خاطی است. اما مگر نه اینکه همه ما در زندگی روزمره خود به وفور از این خطایا داریم؟ آیا تقوا اجازه میدهد در حالی که خودمان میل به نادیده گرفته شدن اشتباه خود داریم، اشتباه دیگری را تا حدی مورد اغراق قرار دهیم که معاذالله آبرویش مورد تهدید قرار گیرد؟

همانطور در صفحه اجتماعی خود نیز نوشتم:

آیا این فرد مرتکب اشتباه شده؟

بله.

آیا باید مورد تادیب و تنبیه قرار بگیرد؟

بله.

آیا باید بخاطر این اشتباه وی را مورد توهین و شماتت قرار داد؟

خیر.

کاش برای یک بار هم که شده کلمه تقوا نه کلمه ای در جزوات احکام و اصول مان، که عملی باشد در زندگی مان.

والسلام علی من اتبع الهدی